Het afscheid

kort verhaal

Door Pierre Reinard

SMASHWORDS EDITIE

* * * * *

PUBLISHED BY:

Pierre Reinard on Smashwords

Het afscheid – Short story in Dutch

Copyright © August 2010 by Pierre Reinard

All rights reserved. Without limiting the rights under copyright reserved above, no part of this publication may be reproduced, stored in or introduced into a retrieval system, or transmitted, in any form, or by any means (electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise) without the prior written permission of both the copyright owner and the above publisher of this book.

This is a work of fiction. Names, characters, places, brands, media, and incidents are either the product of the author's imagination or are used fictitiously. The author acknowledges the trademarked status and trademark owners of various products referenced in this work of fiction, which have been used without permission. The publication/use of these trademarks is not authorized, associated with, or sponsored by the trademark owners.

Smashwords Edition License Notes

This ebook is licensed for your personal enjoyment only. This ebook may not be re-sold or given away to other people. If you would like to share this book with another person, please purchase an additional copy for each person you share it with. If you're reading this book and did not purchase it, or it was not purchased for your use only, then you should return to Smashwords.com and purchase your own copy. Thank you for respecting the author's work.

* * * * *

HET AFSCHEID

* * * * *

Gespannen zat ik in de wachtkamer. Mijn handen namen het stapeltje bladen door. Er was leesvoer genoeg, een weekblad met roddels, een blad vol met autonieuws en een blad met schaars geklede dames. Ik vroeg me af waarom met name dat autoblad en die schaars geklede dames op deze afdeling voorhanden waren, maar aan lezen kwam ik niet toe. Ik was er gewoon niet bij met mijn gedachten. Mijn besluit had ik genomen, dat wel, maar ondanks dat spookten er toch nog allerlei vragen door mijn hoofd. Had ik wel het juiste besluit genomen? Was ik niet veel te jong? Was het eigenlijk niet veel te definitief?

De antwoorden gaf ik ook zelf maar. Natuurlijk was ik met zevenentwintig jaar veel te jong en natuurlijk was het veel te definitief, verstandelijk geredeneerd. Sterilisatie doe je niet zomaar en ik had er echt goed over nagedacht. Zonder Reinier in mijn leven, wilde ik geen kinderen. Ik wilde alleen van hem een kind, maar dat kon niet meer. Mijn gevoel zei mij dat dit de enige juiste beslissing was...

Achteloos gooide ik de stapel leesvoer terug op het tafeltje. Míjn blad was er niet bij. Trouwens, waarom zou ik dat hier lezen? Dat blad had ik thuis ook. En om nou die andere weekbladen door te spitten. Mijn hoofd stond er niet naar. Maar mijn besluit stond vast. Ik had mijn werk waar ik erg van hield, ik had mijn vriendenkring. Ik leefde alleen en dat beviel me prima.

Ik rommelde wat in mijn tasje, zette het weer neer en keek rond. Het was deze ochtend opvallend rustig in het ziekenhuis. Gelukkig maar, want dan hoefde ik niet zo lang te wachten. Ik wilde dat het maar gauw achter de rug was. Het was een relatief kleine poliklinische ingreep; dat was mij de week daarvoor in een gesprek met de arts verteld, maar mijn vriendin Sandra is er flink ziek van geweest. Dat kan van de narcose geweest zijn, maar ook van de emoties. Het gaat je niet in je koude kleren zitten. Ik voelde me zenuwachtig. Het was de gewone zenuwachtigheid, net als bij de tandarts, om de onzekerheid van wat er ging gebeuren, niet omdat de ingreep zo definitief was.

Omdat ik alleen was, moest ik die ochtend alleen naar het ziekenhuis. Had ik dan toch mijn moeder moeten inlichten? Dan had zij mee kunnen gaan. Gewoon, om wat aanspraak te hebben. En ze zeggen ook altijd dat het verstandig is om niet te rijden na een ingreep. Met mijn moeder had ik de avond tevoren nog gebeld en een uur zitten kletsen. Natuurlijk ging het als altijd over koetjes en kalfjes... en over de problemen op de kaartclub. Ajakkes, zo wilde ik niet oud worden. Had ik dan moeten zeggen dat ik definitief geen kinderen wilde? Nee, mijn moeder zou dat nooit goedkeuren, laat staan dat ze mij zou steunen in het ziekenhuis...

Eigenlijk vond ik het prima dat ik alleen was. Als ik er iemand bij had gewild, had ik een vriendin kunnen bellen. Ik hoefde toch niet per se mijn moeder te vragen?

Een glimlachende verpleegster kwam aanlopen. Ik haalde diep adem en sprak mezelf toe: “Marieke, kom op, het is zover.” Ik pakte mijn regenjasje, propte deze in mijn tas en wilde opstaan. Ik was er klaar voor. De verpleegster knikte vriendelijk naar mij. “Nog eventjes geduld, hoor,” zei ze, terwijl ze doorliep en door één van de deuren in de lange gang verdween.

Koffie. Mijn lichaam schreeuwde erom. Zou je koffie mogen drinken? “Nuchter verschijnen” stond er op de voorlichtingsbrochure. Nou, ik had niets gedronken, althans, geen alcohol. Beetje thee vanmorgen, en niets gegeten. Ik was dus zo nuchter als wat. Eén kopje koffie kon toch geen kwaad?

Ik wilde koffie gaan zoeken, maar ik twijfelde. Als ze mij nou net zouden komen halen? “Ach wat,” mompelde ik in mijzelf, “die twee minuten voor een kop koffie...” Ik stond op, pakte mijn tas en liep door de lange gang. Ik meende ergens een koffiemachine gezien te hebben, ergens in een hoekje. Ik had gelijk. “Als ik nu maar muntjes heb,” flitste het door mijn hoofd en ik diepte mijn portemonnee op uit mijn schoudertas. Natuurlijk had ik geen muntjes, alleen papiergeld. Geen koffie dus...

Daar kwam gelukkig net een man de hoek om. “Meneer, kunt u geld wisselen?” wilde ik vragen. Maar mijn stem stokte in mijn keel... Ik schrok en ik keek nog een keer, maar het was hem echt. Hij, hier in het ziekenhuis, juist op deze dag...

“Reinier...,” zei ik schor. Mijn stem sloeg over. De man draaide zich naar mij toe en keek mij aan.

“Marieke,” zei hij verrast, “jij hier?”

Eén moment staarden we elkaar aan. Geschrokken, verlegen en toch ook nieuwsgierig. Hij herstelde zich en schraapte zijn keel.

“Je ziet er goed uit. Hoe is het met je?” vroeg hij.

Au, dat doet zeer, want toen heeft hij zich dat niet afgevraagd. Toen had hij geen belangstelling voor mijn gevoelens. Toen was één telefoontje voldoende.

“Dat je dat durft te vragen,” reageerde ik dan ook bot. Ik kon er niets aan doen dat ik zo uitviel en ik had er ook onmiddellijk spijt van.

“Sorry, ik wist niet dat je boos werd. Maar het is alweer een tijd geleden.”

“Twee jaar, drie maanden en zes dagen,” zei ik. Mijn hart bonsde. De opnieuw rondvliegende vlinders in mijn buik en een opkomende boosheid streden met elkaar.

De vlinders werden weer wakker, omdat zij zich de vrolijke, vriendelijke en hartstochtelijke Reinier herinnerden die af en toe met een bloemetje thuiskwam en altijd gekke grapjes maakte.

De boosheid kwam weer op, omdat deze man mij enorm belazerd had. Zo zag ik dat. Het was laf zomaar weg te lopen zonder de problemen uit te spreken. En de boosheid won, op dat moment.

“Je ging even tanken en ik heb je nooit meer gezien. Eén telefoontje, daar moest ik het mee doen.”

Na al die tijd kwam het eruit. Ik hield me niet in. “Wat ben je toch eigenlijk een kind, een lafaard!”

* * * * *

Ik had hem ontmoet op een personeelsfeest. Het was een gezellige vent en een prima prater. Hij zat vol grapjes en hield van een flirt. Ik was alleen en dus flirtte hij met mij.

“Dat een schoonheid als jij hier alleen is,” begon hij ouderwets onhandig. “Over die openingszin heb je niet lang nagedacht,” reageerde ik onmiddellijk: “Begin maar eens opnieuw.”

Hij keek me verbaasd aan en schoot in de lach.

“Jij wint,” gaf hij toe, “ik begin opnieuw. Goedenavond, ik heb een advies nodig. Zal ik mijn aandelen verkopen nu de dollar onder druk staat?” Daarmee dacht hij mij te slim af te zijn. “Dat is natuurlijk ook afhankelijk van de werkloosheid in Amerika. Hoe gedraagt de AEX-index zich op dit moment?” vroeg ik hem achteloos.

Een verbaasder gezicht had hij niet kunnen trekken. Door mijn werk weet ik veel van geldzaken en dit had hij zeker niet verwacht.